Með stjörnur í augunum

Ég brá undir mig betri fætinum á laugardaginn og kíkti í afmælisboð til gamals vinar. Svo gamals að í boðinu ríkti ákveðin sorgar- og saknaðarstemmning yfir því að kveðja hinn góða og gjöfula þrítugsaldur og þann munað sem hann bauð upp á en ganga til móts við hið dimma og dapurlega öngstræti sem fertugsaldurinn virtist vera með sínum brostnu vonum og dvínandi reisn.

Allir vissu að afmælisbarnið átti aldrei afturkvæmt.

Afmælisbarnið er bóndasonur og brátt bóndi sjálfur og því kom aldrei neitt annað til greina en að halda sjálft afmælið upp í sveit á býli föður hans, Sandlækjarkot. Ég kom keyrandi úr menningunni og með mér í bíl voru tveir vinir afmælisbarnsins sem hann hafðir beðið mig um að ferja uppeftir. Það voru alvöru sveitamenn inn að beini, annar þeirra bar meira að segja nafnið Davíð frá Skarði... aldrei væri ég Sigurður af Skólavörðuholti og þaðan af síður frá Fjölnissvegi. Þeir félagar ræddu um sveitaleg málefni en ég þagði og horfði fram í sortann til að draga úr líkunum á að aka yfir sauðkind.

Ekki þekkti ég þessa samferðamenn mína nokkuð og í raun engan í afmælinu sjálfu nema vitaskuld afmælisbarnið sjálft. Við afmælisbarnið höfum þekkst frá því í grunnskóla og tvisvar áður hefur hann boðið mér upp í sveit í afmæli til sín. Í bæði skiptin deildi ég munnvatni með sveitastúlkum og þótti maður meiri fyrir vikið er ég kom heim í menninguna og gortaði yfir afrekum mínum á landsbyggðinni.

Afmælið var haldið í skemmu eða útihúsi eða hlöðu eða fjósi eða geymslu eða hænsnakofa.... ég man það því miður ekki þrátt fyrir ítrekaðar skýringar af hálfu sveitamannanna á muninum á þessu öllu. Ég veit þó allavega, enda var það margpredikað yfir mér, að húsnæðið var allavega ALLS ALLS EKKI eitthvað af hinum fimm gerðunum. Inni í skemmunni (nú eða útihúsinu eða hlöðunni eða fjósinu eða geymslunni eða hænsnakofanum) var boðið upp á hrátt hangiket sem hékk úr loftinu í snæri og allt það áfengi sem maður gæti mögulega og ómögulega innbyrt á einum sólarhring var á boðstólnum á barnum sem smíðaður hafði verið sérstaklega fyrir kvöldið. (Afmælisbarnið sagðist hafa verið við barsmíðar allan gærdaginn)

Kvöldið fór í drykkju, dans og hangiketsát en ég mun ekki fara nánar út í þá sálma enda ætlaði ég mér aldrei að ræða þetta afmæli sérstaklega. Í rauninni var það alls ekki það sem ég ætlaði að tala um heldur upplifunina sem átti Cher stað þegar ég rölti út fyrir til að fá mér að míga. Mikið var nú gott að losa sig við blessað þvagið. Það rauk úr jarðveginum þegar þvagið bræddi frostið úr moldinni og mér fannst eins og ég væri að gera einhverri lífverunni góðverk með þessu. En þegar ég var tómur og bjó mig undir það að kíkja aftur inn í hlöðuna (nú eða fjósið eða geymsluna eða útihúsið eða skemmuna eða hænsnakofann) leit ég til himins. Og hvílík sjón!

Himinninn sem blasti við var ólíkur því sem ég átti að venjast úr borginni. Hann var allur alsettur stjörnum, hvert sem litið var. Í borginni Cher maður vissulega einhverjar stjörnur en aldrei í líkingu við þetta stjörnuhaf sem birtist mér þarna á ísköldum vetrarhimninum. Ljósmengun borgarinnar nær að bæla þessari fegurð niður dagsdaglega en hér, í einangrun lengst upp í sveit, er fegurðin nánast yfirþyrmandi. Ég fraus í sporunum og starði eins og í leiðslu upp til stjarnanna þar til kuldinn rak mig aftur inn í fjósið (nú eða skemmuna eða geymsluna eða útihúsið eða hlöðuna eða hænsnakofann).........

Á leiðinni heim stöðvaði ég bílinn á afviknum stað, steig út og virti aftur fyrir mér dýrðina.

Mikið vildi ég, þó ekki væri nema örskamma stund, að ég væri uppi á þeim tímum þegar enginn vissi í raun eðli þessara ljósa á himnum. Mikið hafa stjörnurnar átt við ímyndunarafl mannanna í gegnum tíðina og enn í dag geta þær dregið mann hálfa leið til sín.

Það var engin sveitastúlkan legin í þessari ferð en það var þó síst minna sem ég bar með mér í huganum heim.

 

联系 Sigurdur